woensdag 31 december 2014

Oudejaarstradities in Spanje

Spanje zit barstensvol tradities. En ook op oudjaar kunnen we daar natuurlijk niet omheen. Ben je op de valreep nog even op zoek naar de typische ingrediënten voor een bruisende Spaanse oudejaarsavond? Dan mogen nieuwe rode lingerie, "bolsas de cotillón" met toeters, confetti en slingers, een koele fles Cava én witte druiven vandaag niet op je boodschappenlijstje ontbreken. Op het moment dat om middernacht de klok begint te slaan, ga je compleet uitgedost in je feesttenue de straat op. Bij iedere klokslag probeer je één druif naar binnen te werken. Ik raad je aan om ze zonder pit te kopen, dat slikt toch iets makkelijker weg. Elke druif zorgt voor een flinke portie geluk gedurende elke maand van het nieuwe jaar. Daarom noemt men ze de "Uvas de la Suerte". Om alles weg te spoelen en tevens te proosten op 2016 neem je daarna een heerlijk glas koele Cava. En om je geluk nu helemaal compleet te maken zal je splinternieuwe rode lingerie in de open haard moeten verdwijnen. Dan kan het nieuwe jaar voor jou echt niet meer stuk! 


De traditie van het eten van de twaalf druiven begon in 1909 toen wijnmakers in de provincie Alicante met een overschot aan druiven zaten, en een nieuwe manier moesten vinden om ze toch aan de man te brengen. Men startte een grote campagne en langzaamaan heeft deze gewoonte zich door heel Spanje verspreid. De groente- en fruitafdelingen van de supermarkten liggen rond nieuwjaar vol met deze lekkere vruchten. En om het nu nog makkelijker te maken zijn ze zelfs al ingeblikt te koop! 

Wat betreft de lingerie las ik dat in sommige landen het de gewoonte is om de kleur rood door geel te vervangen. Dit zou grote rijkdom betekenen. Dus aan jullie de keuze...ga je voor het geld of voor de liefde?!

Ik wens jullie een super gezellige jaarwisseling en een geweldig mooi, liefdevol en vooral gezond nieuwjaar toe. ¡Feliz Año Nuevo!

dinsdag 30 december 2014

Andalusische Pestiños met sesamzaad en anijs

Het nieuwe jaar staat alweer voor de deur. Ongelofelijk hoe snel 2014 voorbij is gegaan. Morgen zullen veel van jullie weer genieten van een gezellige avond met vrienden en/of familie. In Nederland komen daar op deze dagen als tussendoortje meestal oliebollen of appelbeignets aan te pas. Maar om je gasten nu in plaats van dit oer-Hollandse oudejaarsgebak eens iets anders te kunnen presenteren, ben ik op zoek gegaan naar een typisch Spaans recept. Deze oorspronkelijk Andalusische Pestiños met sesamzaad en anijs, worden vooral rond nieuwjaarsdag gegeten. Ze zijn heerlijk bij een cortado, maar smaken ook prima met een glaasje zoete Mistela. Een aanrader!


Wat heb je allemaal nodig: een kilo bloem, 3 eetlepels anijszaad, 4 eetlepels sesamzaad, 250 ml. zonnebloemolie, een snufje zout, 300ml. droge witte wijn, de schil van 1 onbespoten sinaasappel (zonder het wit), plantaardige olie om in te bakken, honing, sap van een halve sinaasappel en eventueel nog wat suiker om de koekjes mee te glazuren.

Rooster de sesamzaadjes. Wanneer ze een mooi vergulde kleur hebben haal je ze uit de pan. Houd ze apart. Verwarm nu de zonnebloemolie, en voeg de in smalle reepjes gesneden sinaasappelschil en een volle eetlepel anijszaad toe. Verhit de olie slechts een paar minuten op laag vuur, en laat dan alles in de vloeistof afkoelen. Zo neemt deze de heerlijke smaak van de sinaasappelschil en de anijs op. (de schil haal je er later uit). Ondertussen vermaal je de andere twee eetlepels anijs in een vijzel tot een fijn poeder. Pak een flinke mengkom en voeg meel, het geroosterde sesamzaad , anijspoeder en een flinke snuf zout toe. Maak een kuil in het midden en giet daarin de wijn en de afgekoelde gearomatiseerde olie. Roer alles door met een houten lepel, tot een goed gemengd deeg ontstaat. Wrijf je handen in met bloem, en kneed de massa tot een elastisch deeg. Dek het af met een ietwat vochtige theedoek en laat het 15 minuten rusten. Rol van het deeg een grote, dunne lap van een paar mm., en snijd hier vierkantjes uit. Vouw twee uiteinden diagonaal naar het midden, en druk ze stevig aan. Frituur ze in hete olie, en laat ze daarna uitlekken op keukenpapier. Om de koekjes mooi te laten glanzen verwarm je een paar eetlepels honing met het sinaasappelsap, en daar kwast je de Pestiños mee in. De echte zoetekauw kan er eventueel nog wat suiker over strooien. Mmmm...¡que aproveche!

maandag 29 december 2014

La Ermita de Santa Maria de Eunate

In een open plek in het glooiende landschap van Navarra, op de route van de "Camino de Santiago de Aragon" staat "La Ermita de Santa Maria de Eunate". Dit achthoekige romaanse kerkje vlakbij de Puente la Reina werd gebouwd tijdens het bewind van Sancho el Sabio. Hij was Koning van Navarra/Pamplona in de tweede helft van de twaalfde eeuw. Toch komen alleen de op het noorden aanwezige bogen overeen met de tijd van de constructie. De rest is het resultaat van een herstel dat in de zeventiende of achttiende eeuw plaatsvond. Het kerkje dankt z'n van oorsprong Baskische naam Eunate, dat 100 bogen betekend, waarschijnlijk aan alle arcaden die rond de tempel gebouwd zijn. Al is dit ietwat overdadig, want het zijn er in werkelijkheid maar drieëndertig. Waarom het kerkje is gebouwd is eigenlijk nooit duidelijk geweest. Wel is zeker dat het onderdeel was van een veel groter complex, waaronder een ziekenhuis voor de bedevaartgangers die ook in die tijd al de wandeling naar Santiago maakten. Tijdens archeologische opgravingen werden er namelijk in de buitenste galerij graven aangetroffen waarin de traditionele schelpen van de pelgrims gevonden zijn. Men vermoedt dat de Ermita naast een grafkapel ook een baken was voor de wandelaars die tijdens hun tocht onderdak en bescherming nodig hadden, en op zoek waren naar mystiek. In de toren loopt een wenteltrap tot aan het dak van de kerk, die gediend zou kunnen hebben voor het ontsteken van een licht, zodat de toren 's nachts al van ver te zien zou zijn. Het interieur waarin een kopie van een romaanse afbeelding van de Maagd en het kind wordt bewaard is erg sober. De enige versiering zie je in de bovenkanten van de pilaren, waarin bloemmotieven, maskers en dierlijke- en menselijke figuren zijn uitgehouwen. Het kerkje wordt ook wel de parel van de romaanse architectuur genoemd, en is een prachtige bezienswaardigheid voor liefhebbers van middeleeuwse gebouwen. 

                                      ©eldiario

zondag 28 december 2014

Barrio Santa Cruz Alicante

De stad Alicante heeft een oud centrum met schilderachtige, smalle trapstraatjes zoals de Bario de Santa Cruz, en een nieuw gedeelte waar zich de winkels van bekende merken en het warenhuis Corte Inglés bevinden. Het is een leuke stad om eens een dagje in rond te slenteren. De historische attractie van de stad is het kasteel de Santa Barbara dat hoog boven alles uitsteekt. Het dateert uit de negende eeuw, toen de Moren over de stad heersten. Het is voor iets meer dan twee euro met een lift te bereiken, maar je kunt ook gewoon te voet naar boven klimmen. Het bezoek zelf is helemaal gratis. Of je moet voor een rondleiding met een gids kiezen.


vrijdag 26 december 2014

Yemas de Ávila, snoepgoed uit het klooster

Al tijdens de middeleeuwen werden er door de nonnen in de kloosters koekjes gemaakt op basis van traditionele Moorse recepten. Zij brachten namelijk de kunst van het bereiden van zoetigheden naar Spanje. Daarbij speelde ook het maken van drank een grote rol. Want in die tijd gebruikte men geklopt eiwit voor het helder maken van wijn. De eierdooiers had men niet nodig, dus werden ze cadeau gegeven aan de bewoners van de kloosters. Daar maakten de nonnen er op hun beurt allerlei heerlijke koekjes en gebakjes van. De donateurs van de betreffende kloosterorde ontvingen al deze lekkernijen dan weer als geschenk voor hun gulle giften. Maar toen deze donaties steeds minder werden, moesten de nonnen op zoek naar een alternatief om zichzelf van alle levensbenodigdheden te kunnen voorzien. Ze besloten nog meer koekjes en snoepjes te bakken, en verkochten die aan de buitenwereld door een draaiend doorgeefluik. Zo bleven ze zelf verborgen voor de kopers. Dat ook de nonnen tegenwoordig met de tijd meegaan blijkt uit de verschillende webshops die de delicatessen uit de kloosters verkopen. Eén van de meest bekende gebakjes zijn de versuikerde eidooiers "Yemas de Ávila" van het klooster van Santa Teresa de Jesús Avila. Wanneer je de kans krijgt moet je ze zeker eens proeven. Ze zijn trouwens ook nog eens een heel leuk souvenir uit Spanje.


donderdag 25 december 2014

FELIZ NAVIDAD

Buenos dias...¡Feliz Navidad! Een hele goedemorgen op deze eerste kerstdag. Ook wij gaan vandaag maar eens helemaal in de relaxstand. Ondanks dat zijn we al vroeg uit de veren om op pad te gaan met onze vrienden. Even tijd om gezellig bij te kletsen, te genieten van een heuse kerstmaaltijd...een lange wandeling, en lekker samen te luieren voor de open haard. Morgen zijn we er weer. Voor jullie ook een hele mooie en gezellige dag. Veel plezier. ¡Hasta Pronto!


woensdag 24 december 2014

Pastissets de batata dulce

Feestdagen en zoet zijn in Spanje onlosmakelijk met elkaar verbonden. Er is altijd wel een typisch recept voor een speciale gelegenheid. Toen ik het vorige week met de kapster over kerst had, begon ze dan ook direct over de specifieke zoetigheden die op de voor Spanjaarden zo belangrijke kerstavond, op tafel zouden komen. Ze kon bijna niet wachten. En je weet, wanneer ze hier over eten beginnen is het einde vaak nog niet in zicht. Het is hun passie. Het eerste wat er in haar opkwam waren de "Pastissets de batata dulce" die haar oma vroeger voor hen bereidde. Haar moeder bakte ze tegenwoordig ook. Maar deze hadden toch net niet de smaak van de koekjes, als die van haar abuela. De met zoet gevulde Pastissets zijn van Arabische oorsprong en typisch voor de regio Valencia. Voor het exacte recept had ze op dat moment vanwege de drukte geen tijd. Maar ze was zo lief om het me later door te mailen. Ze schreef erbij dat je tijdens het maken van de vulling vooral af en toe moet proeven hoe het smaakt. Dan kan je altijd nog een beetje van een bepaald ingrediënt toevoegen. Bij deze dus een heerlijk recept van een speciale zoetigheid die in de Comunidad Valenciana tijdens de kerst gegeten wordt.

                                      ©preciolandia
Wat heb je nodig:
1/2 kilo zoete aardappelen of boniatos (een oranje gekleurde knolaardappel), 50 gram suiker, 1 eetlepel goede honing, 25 gram fijngemalen amandelen, een mespuntje geraspte schil van een onbespoten citroen, sap van een kwart citroen, 1/2 theelepeltje kaneel en olie om te frituren. Maar voor je eigen gemak kun je ze ook in de oven bakken. Dat bespaart je een hoop geklieder. +- 15 deegrondjes voor de Pastissets. Ik weet niet of je die in Nederland en België kunt kopen, maar anders pak je kant en klaar deeg voor zoete bereidingen, en 1 ei om de Pastissets mee in te kwasten.

Hoe bereid je de Pastissets:
Schil de zoete aardappel en snijd hem in stukjes. Kook deze in water. Zodra ze gaar zijn giet je het water weg, en prak je de aardappelen fijn met een vork. Gebruik geen staafmixer want dan wordt het geheel te papperig en dat is absoluut niet lekker. Doe de puree in een pan en voeg de overige ingrediënten toe. Zet het een klein kwartiertje op een laag pitje. Roer af en toe zodat de massa niet aan de pan kleeft. Wanneer alle ingrediënten goed vermengd zijn mag het pannetje van het vuur. Doe het in een tupperware doosje, laat afkoelen en zet het een nacht weg in de koelkast zodat de smaken zich goed kunnen mengen. Leg de kant en klare deegrondjes op je werkvlak, vul ze een voor een met een theelepel creme, maak de randen vochtig, en vouw ze op elkaar. Druk deze goed aan met een vork, en kwast de bovenkant van de Pastissets in met het losgeklopte ei. Als laatste kun je ze nog bestrooien met  wat suiker en kaneel. Maar dat is vanwege de zoete vulling volgens mij niet direct noodzakelijk. Schuif ze zo'n tien minuten in een op 180 graden voorverwarmde oven, of bak ze in de hete olie, tot ze lekker krokant zijn. Laat ze even afkoelen. Daarna is het smullen geblazen...que aproveche!! 

dinsdag 23 december 2014

Los ratones de la Bodega Gonzalez Byass

Laatst kreeg ik op internet wel een heel bijzonder filmpje onder ogen. Het was een ietwat onwerkelijk verhaal over muizen die in een bodega in Jerez de la Frontera leefden. Op zich is dat nog niet zo vreemd. Maar de beestjes bleken ook nog eens gek te zijn op de zoete sherrywijn die er gemaakt werd. En zeg nou zelf, dat is toch bijna niet te geloven. Omdat ik graag alles weet ben ik natuurlijk op onderzoek uitgegaan. 

Het bleek daar waar iemand normaal gesproken niet echt graag muizen in huis had, de beestjes in de kelders meer dan welkom waren. Ze hadden er namelijk een hele nuttige en belangrijke functie en aten de schadelijke insecten die in de buurt van de wijnvaten leefden. En wanneer deze niet opgegeten zouden worden, had dit nadelige gevolgen voor de uiteindelijke kwaliteit van de wijn. Dat is één. 

Maar dit geeft jullie natuurlijk nog geen antwoord op de vraag waarom ze niet vies waren van een slokje alcohol. De oorsprong van dit verhaal gaat terug naar de tijd dat ene señor José Gávez in de Bodega Gonzalez Byass van Tio Pepe werkte. Tijdens zijn siëstatijd ging hij vaak naar de kelder om er op het gemak z'n boterhammen te eten. Af en toe kwam er uit een of andere donkere hoek een muis, die de verloren broodkruimels lekker naar binnen werkte. In het begin waren de beestjes heel schuw, maar beetje bij beetje werden ze tammer. Zo mak zelfs dat hij ze ook liet proeven van de wijn. En blijkbaar vonden ze het heerlijk want ze kwamen telkens terug om meer. Op dat moment vond José het genoeg. Hij bedacht dat de muizen net als hij ook maar wat moesten doen om hun kostje te verdienen. Hij zette een klein laddertje in elkaar en plaatste dat tegen het glas. En ook nu het duurde niet lang voor de slimme beestjes deze beklommen om eenmaal boven een slokje te kunnen nemen van de sherry. 

Eind vijftiger jaren ging José met pensioen. Maar nog altijd klimmen er muizen onder de verbaasde ogen van de bezoekers van de bodega naar de rand van het op de grond geplaatste glas, om er te proeven van het alcoholische drankje. Het is eigenlijk uitgegroeid tot een kleine bezienswaardigheid van het wijnhuis. 

                                      foto ©bacchuswine

zaterdag 20 december 2014

De vondst van de Heilige Maagd in Elche

Naast het “Misteri d'Elx” dat jaar in jaar uit in de maand augustus opgevoerd wordt in de Basiliek van de gelijknamige stad, is er nog een traditie die erg nauw met dit gezongen religieuze drama verweven is. Elk jaar vindt hier op 28 december namelijk de viering van “de komst van de Heilige Maagd” plaats. De geschiedenis van Elche beschrijft dat op exact dezelfde dag in december van het jaar 1370 de wacht Francesc het strand van Tamarit bewaakte. Terwijl hij op z'n paard langs het water galoppeerde, zag hij in de verte een kist drijven. Nadat hij deze met veel moeite aan land had gesleept en ietwat nieuwsgierig het deksel opende, ontdekte hij het beeld van Onze Lieve Vrouw van de Assumptie. Naast haar lag naar men zegt een boek waarin de presentatie, de verzen en muziek voor het “Misteri d'Elx” beschreven stonden. Dit was het teken voor het begin van de uitvoeringen van het treurspel dat de dood, kroning en opstanding van de Heilige Maagd vertelt. Vandaag de dag is het nog steeds de kustwacht die rond 15.00 uur te paard en in galop door de straten van Elche, het nieuws van de komst van de Heilige Maagd komt verkondigen. 

foto @SalvaGonzalez

Wil je ook graag de opvoering van de vondst van de kist bijwonen? Dan ga je op de 28ste december naar het strand van Tamarit of je stapt om 5.00 uur in een van de gratis bussen die vanaf MAHE, naast het Palacio de Altamiro, naar het strand rijden. Na de opvoering wordt het beeld in bedevaart naar de stad gebracht. Dit is een route van ongeveer vijftien kilometer die je te voet of met de auto kunt afleggen. Op zondag 29 december is er vanaf  11:00 uur nog een processie met de Heilige Maagd. Deze start bij de basiliek van Santa Maria, en maakt een ronde door de stad.

donderdag 18 december 2014

La Jota aragonesa

Omdat Spanje door de eeuwen heen bewoond werd door tal van culturen die er ieder hun eigen tradities en gewoonten introduceerden, is het zo rijk aan folklore. Dat uit zich bijvoorbeeld in de verschillende dansvormen die er in het land te vinden zijn. De eerste die dan bij ons opkomt is natuurlijk de  flamenco, een dans die door zigeuners die zich in de zestiende eeuw in Andalusië vestigden werd meegebracht. Daar mengden ze hun cultuur met de Moorse, Joodse en originele muziek van de streek. Maar er zijn nog zóveel andere stijlen. Een daarvan is de Jota, een typische dans van het noorden, die je vooral tegenkomt in de regio's la Rioja, Navarra en Aragon. Samen met ritmische muziek en zang worden door middel van deze Spaanse dans oude volksverhalen en rituelen weer tot leven gebracht. Hoe het geheel gepresenteerd wordt hangt af van de plek waar de uitvoering plaatsvindt, en het thema waarover het lied gaat. Dat kan eigenlijk van alles zijn. Van vaderlandsliefde en  religie tot het huwelijk of de dood. Maar altijd wordt ze begeleid door traditionele instrumenten als gitaar, luit en mandoline. De dansers bewegen twee aan twee en zijn gekleed in regionale klederdracht. Ondertussen bespelen ze de castagnetten, die ze al klepperend  boven hun hoofd houden. Zelfs componisten van klassieke muziek werden geïnspireerd door de Jota. Een mooi voorbeeld daarvan is de beroemde opera Carmen van Georges Bizet. De oorsprong gaat terug naar de achttiende eeuw. Sommigen beweren dat de dans Arabisch is. Maar wie hem precies in Spanje heeft binnengebracht is nog altijd een raadsel.


woensdag 17 december 2014

Pas op...ze zijn verslavend lekker

Volgens de Spaanse traditie worden churros alleen gegeten als ontbijt of op feestdagen. Maar de liefhebbers hebben het geluk dat je er tegenwoordig in feite op elk moment van de dag van kan genieten in een van de vele Churrerías die Spanje rijk is. Dus als je hier op vakantie bent moet je ze zeker eens proberen. Pas wel op want ze zijn verslavend lekker.


Maar wat is een churro nu precies? 
Het is een langwerpig stuk gebakken deeg, dat een mengsel is van meel, een klein scheutje melk, water, zout, suiker en een beetje zonnebloemolie. Het deeg krijgt zijn vorm wanneer het door een churerra of een spuit met stervormige mond wordt geperst. Nadat ze goudbruin en heerlijk krokant, maar nog enigszins zacht van binnen uit de olie komen, strooit men er poedersuiker over. Ze worden meestal geserveerd met een kop warme, dikke chocolade, waar je ze lekker in kunt dopen. De smaak is vergelijkbaar met die van onze oliebol of een donut.

Men zegt dat churros in Spanje voor het eerst klaargemaakt werden door herders die samen met hun schapen hoog in de bergen leefden. Vanaf hier kon je niet zomaar even boodschappen doen. Dus er moest iets worden uitgevonden wat voedzaam zou zijn, en ook nog eens gemakkelijk klaar te maken was in een pan boven een knapperend vuur. Voor de vorm lieten ze zich waarschijnlijk inspireren door de hoorns van de Navajo-Churro schapen die destijds gekweekt werden op het Iberisch schiereiland. 

dinsdag 16 december 2014

De Keltische culturele erfenis van Galicië

Hebben jullie Galicië in het noord-westen van Spanje al eens bezocht? Deze heuvelachtige en bijna ongerepte streek grenst in het oosten aan Asturië en Castilië en Leon, en in het zuiden aan Portugal. De meeste mensen kennen de regio wel van het pelgrimsoord Santiago de Compostela, waar jaarlijks horden met pelgrims naartoe komen, om na een lange voet- of fietstocht de kathedraal te bezoeken. Het gebied heeft een rotsachtige kustlijn met mooie zandstranden en baaien met pittoreske haventjes. Meer landinwaarts vind je authentieke dorpen met typische graanschuren, en tal van wijngaarden en bossen die je uitnodigen voor een heerlijke wandeling. Galicië zit ook nog eens barstensvol adembenemende nationale parken en beschermde zones voor vogels. Het zijn een voor een pareltjes die je als natuurliefhebber beslist niet aan je voorbij mag laten gaan. Door de typische bouwstijl, de muziek en de tradities van de bewoners van deze streek zou je soms bijna denken dat je in Ierland bent. Om de eeuwenoude Keltische culturele erfenis levendig te houden doen fabels over feeën en heksen er nog altijd de ronde. Zij waren immers het eerste volk dat hun sporen in de regio achterliet. 


zondag 14 december 2014

Een cadeautje voor de kerst

Onze huidige Spaanse huisbazin Vicenta van over de tachtig houdt ons al een jaar voor beslist geen keukenprinses te zijn. Ze is nooit getrouwd geweest, dus is het volgens haar ook niet echt noodzakelijk om urenlang in de keuken te staan. Een goed gevulde soep en af en toe een lekker dagmenuutje in de bar om de hoek, meer heeft ze niet nodig. Dus elke keer wanneer ik haar vraag eens een paella of een ander lekker streekgerecht voor ons te bereiden krijg ik nul op rekest. Alles wil ze voor ons doen, maar koken, nee...dat zit er absoluut niet in. Jammer, want ik vind het juist zo leuk om typische recepten te verzamelen. Maar goed, niets aan te doen. Stond ze gisteren ineens voor de deur en haalt met een grote glimlach een in zilverpapier verpakte schotel uit haar tas. Voor ons...iets lekkers voor de kerst. Toen we de folie openvouwden ontdekten we allerlei soorten zelfgemaakte koekjes. Ze had ons niet beter kunnen verrassen! Hoe ze het geflikt heeft weet ik niet. Of ze heeft hulp gehad, óf ze houdt ons al een tijdje flink voor de gek! Ik heb het haar niet durven vragen. Maar waar ik wel heel erg zeker van ben is dat de koekjes de kerst niet zullen halen. Ze zijn echt zo ontzettend lekker. Binnenkort toch maar eens bij Vicenta informeren naar het recept.


zaterdag 13 december 2014

Geen Spaanse kersttijd zonder belén

De "dia de Inmaculada Concepción" of "Onbevlekte ontvangenis van Maria" op 8 december is in Spanje tevens het startsein voor het opzetten van de kerststal. Want een kerstfeest is hier nooit compleet zonder een traditionele "belén". Dozen worden van de zolder gehaald, de inhoud wordt gecheckt, en wat stuk of afwezig is koopt men nieuw op een van de gezellige kerstmarkten in de buurt. In bijna iedere huiskamer wordt wel een ruimte vrijgemaakt om de geboorteplek van het kindje Jezus op te stellen. Rondom de stal worden complete dorpen en landschappen gebouwd. Naast de drie Wijzen, wat engelen, en de herders met hun schapen zijn alle ambachtslieden van het dorp vertegenwoordigd. Je kunt het zo gek niet bedenken of je ziet de figuren wel een een of ander hoekje staan. Ook op menig Plaza Mayor, of zelfs in de kerk van de kleinste dorpjes zijn de kerststallen vanaf de maand december tot in het begin van  januari te bewonderen. Er zijn echte kunstwerken bij. Spanjaarden maken er dan ook graag een gezellig uitje van om de verschillende creaties te bekijken. 


Maar de belenes beperken zich niet alleen tot stillevens. Op veel plaatsen zijn er ook levende voorstellingen te zien, zoals bijvoorbeeld in Bàscara in de provincie Girona. Al sinds begin zeventiger jaren wordt dit hele dorp omgetoverd tot een plaats in Palestina van zo’n tweeduizend jaar geleden. Of in Arcos de La Frontera in de provincie Cadiz, waar de inwoners de scènes rondom de geboorte van Jezus opvoeren in de met palmen versierde straten. Speciale Belénes-routes vind je in Madrid en Sevilla. Deze brengen je naar locaties waar een kerststal of kerstvoorstelling te zien is. Ook de kersttijd is dus een fantastische tijd om een stukje Spaanse cultuur te beleven!!

Na de feestdagen zijn de belenes nog te bewonderen in tal van de kerststallenmusea in het land. 

vrijdag 12 december 2014

Cultuur opsnuiven in Asturië

Wanneer je vanaf  Ribadeo in Asturië landinwaarts rijdt kun je in ongeveer een half uur in Taramundi zijn. Dit authentieke dorp ligt in een schitterend gebied en is omgeven door bergen die begroeid zijn met bossen van eiken- kastanje- beuken- en walnotenbomen. Door vondsten in grafheuvels in deze streek is gebleken dat de eerste bewoners zich hier al vestigden vanaf 13.000 tot 10.000 v.Chr. Diverse culturen bewoonden het prachtige onherbergzame gebied, waar tijdens de Romeinse overheersing zelfs goud gevonden werd. Door afzettingen van ijzer, het overvloedige water en de talrijke bossen, ontstonden later in de achttiende en negentiende eeuw, veel smederijen. De watermolens in Os Teixos langs de beek van Las Mestas zijn daar een mooi voorbeeld van. De bewoners van deze huizen gebruikten de waterkracht voor hun alledaagse werkzaamheden. Naast het smeden en slijpen van verschillende gereedschappen maalde men er graan, en ook stugge wollen kleding werd door middel van het bekloppen met grote houten hamers zacht en soepel gemaakt. In deze hoogtijdagen waren er in de gemeente wel honderd ambachtelijke werkplaatsen te vinden. In de jaren erna verminderde dat  geleidelijk aan omdat het staal in andere delen van Europa goedkoper was. Wel is het handmatig vervaardigen van messen altijd blijven bestaan. De messen van Taramundi zijn van een prima kwaliteit en de techniek van het vervaardigen is uniek. De ambachtslieden kunnen je er vol enthousiasme over vertellen! Op dit moment is er door de opkomst van het plattelandstoerisme in de binnenlanden weer volop aandacht voor de  ambachten waar de mensen in dit deel van Asturië hun geld mee verdienden. In Taramundi zijn er zelfs enkele musea gevestigd waar je alles te weten komt over het handmatige productieproces van het mes en waar je kunt zien hoe wollen en linnen stoffen geweven worden. Een bezoek aan dit dorp is een fantastische dagtrip vanuit ons landelijke hotel 3 cabos!!


woensdag 10 december 2014

Turrón blando met geconfijt fruit

Dat Spanjaarden gek zijn op zoet wisten we natuurlijk al. In de weken voor de kerst zie je dan ook steeds meer koekjes,  chocolade en nougat in de winkels verschijnen. Er zal hier in Spanje namelijk geen feestdag voorbij gaan als daar niet een typische zoetigheid aan verbonden is. Naast de Polvorónes en Mantecados, een soort poederachtige zachte koekjes, is Turrón wel een van de favorieten. Deze lekkernij van Moorse origine heeft zijn oorsprong in Jijona, een stadje middenin de bergen in het achterland van Alicante. Daar wordt de nougat al eeuwenlang ambachtelijk, en grotendeels met de hand gemaakt door verschillende kleine familiebedrijven. De basisingrediënten bestaan uit amandelen, honing, eiwit en suiker. En door het volgen van verschillende  bereidingswijzen ontstaat er een harde (duro) of een zachte soort (blando) De zachte variant wordt gemaakt met behulp van geperste amandelen, en voor de harde gebruikt men geroosterde amandelen. Er worden tegenwoordig enorm veel versies gefabriceerd. Zo wordt het goedje zelfs verwerkt in bonbons, tussen ouwel of met een laagje bladerdeeg eromheen. Om de Turrón met de kerstdagen nu thuis zelf ook eens te kunnen proeven heb ik een receptje van een zachte turrón opgezocht. Naast het amandelmeel gaan hier ook nog stukjes gedroogd fruit in. Het ziet er heerlijk uit. Nu nog even proberen of het ook zo lekker smaakt. Veel plezier met het kokkerellen!


Wat hebben we nodig: 225 gram amandelmeel, 225 gram poedersuiker, 30 gram melkpoeder, 100 milliliter slagroom, stukjes gedroogd fruit zoals bijvoorbeeld perzik en abrikoos, pruimen en rozijnen.

Hoe te bereiden: Neem een steelpan. Giet daarin de room, melkpoeder en de suiker en zet op een laag vuurtje. Roer tot alles goed gemengd is. Haal dan de pan van het vuur. Voeg het amandelmeel toe en schep alles nog eens door elkaar. Stort dan de massa op een stenen, of een glad werkvlak en kneed het deeg met je handen. (gebruik voor het gemak ook een plastic deegschraper) In het begin plakt het enorm, maar je zal merken dat de structuur gaandeweg verandert. Wanneer de massa wat steviger is geworden meng je de stukjes fruit er doorheen. Nu pak je een met bakpapier beklede rechthoekige vorm van 20 bij 10 centimeter, en van zo'n 2 centimeter hoog.  Verdeel daarin de massa. Vouw het bakpapier over het deeg en druk het met behulp van een vlak voorwerp goed aan. Maak het papier weer open en verdeel nu ook aan de bovenkant wat gedroogd fruit. Herhaal het aandrukken. Zet de vorm drie dagen opzij (op kamertemperatuur). En daarna is de Turrón klaar voor gebruik....mmmm...smullen maar!!! 

dinsdag 9 december 2014

Baden in de baai van Calpe

Zeg nu zelf, Baños de la Reina...het klinkt toch vrij chique. Het eerste wat ik dan voor me zie is een vorstin, heerlijk badend in de verkoelende zee. Een grote zachte handdoek, een ontspannende massage en luxe crèmes. Maar toen ik er over begon te lezen, bleek niets minder waar. De baden in de baai van Calpe zijn resten van een eeuwenoude viskwekerij die in de vierde eeuw toebehoorde aan een Romeinse villa. De fundamenten hiervan kan je een eindje verderop naast de Paseo Maritimo bekijken. De bassins, die met mankracht uitgehouwen werden uit de rotsen, stonden altijd in open verbinding met de zee. Zo konden de vissen in leven blijven tot op het moment dat ze verwerkt zouden worden. De tonijn en kabeljauw werden schoongemaakt en flink gezouten. Dit was een perfecte manier om de vis voor lange tijd te conserveren. Ook van de afval werd bijna niets weggegooid. De ingewanden gebruikte men voor het maken van garum, een voor die tijd overheerlijke saus. En van de graten werd vismeel gemaakt. Deze producten werden in Calpe op schepen geladen en naar andere, grotere plaatsen gevaren. Het stadje was in die tijd een van de belangrijkste locaties waar vis gezouten werd. Waarschijnlijk werden de baden achtergelaten in de vijfde eeuw. Daarna schijnen ze toch nog de functie gehad te hebben als particulier bad van een Moorse koningin. Vergelijkbare viskwekerijen zijn ook nog te zien in Campello en Javea. 


zondag 7 december 2014

Kerstmis in korte mouwen

Sinterklaas is nog niet eens terug uit Nederland en we denken alweer aan de kerst. Ook in Spanje wordt alles uit de kast gehaald om ons in de kerstsfeer te brengen. Hier in Altea stallen de eigenaren van de Chinese winkels de kunstbomen in alle mogelijke kleuren uit in hun etalages. De tuincentra staan vol met prachtige kerststerren, en in de supermarkt ligt een enorm assortiment zoete Turrón op ons te wachten. Ik kan er zelf nog altijd niet aan wennen. Na al die jaren Nederland blijft het vreemd om met zon en korte mouwen kerst te vieren. Naar mijn gevoel horen daar kou, sneeuw en een lekker glas glühwein bij, zodat je jezelf weer lekker kunt opwarmen. Om nu toch een beetje in de stemming te komen gaan we vanmiddag eens kijken in Jijona. Daar wordt dit weekend de Feria de Navidad gehouden, die zoals ik het begrepen heb vooral in het teken staat van de typische zoetigheden van de stad. Maar er zouden ook kerstversiering en cadeau-artikelen te koop zijn. Ben heel benieuwd wat ze ons allemaal kunnen aanbieden. We zullen ons alleszins vermaken. Voor jullie ook een fijne zondag!


zaterdag 6 december 2014

"Dia de Constitución"...een bijzondere feestdag

Vandaag is het hier in Spanje wel een heel bijzondere dag. Het is namelijk de Dia de Constitución, een van de belangrijkste feestdagen van het land. We vieren het feit dat Spanje nadat het jarenlang een dictatuur was geweest onder Franco, weer democratisch werd. Via een referendum dat werd gehouden op 6 december 1978 stemde bijna de hele Spaanse bevolking in met de nieuwe grondwet, die op initiatief van Koning Juan Carlos werd ingezet. Sindsdien is deze dag een nationale feestdag. Een dag waarop de Koning een toespraak houdt voor het hele volk en iedereen vrij is. En natuurlijk hoort daar naar goed Spaans gebruik een gezellig feestje bij. Er is overal wel iets te doen. We hebben het geluk dat 8 december ook nog eens een feestdag is. Dus zijn we maandag een extra dagje vrij! Het wordt dus al met al genieten van een lekker lang weekend. Veel Spanjaarden gaan deze dagen met vrienden of familie op pad voor een korte vakantie in de bergen of aan zee. Wat wij gaan doen weten we nog niet, maar er zullen in ieder geval wel een drankje en wat tapas aan te pas komen. We wensen jullie ook heel veel plezier dit weekend. Morgen zijn we er weer...¡Hasta Pronto!...tot dan.


donderdag 4 december 2014

Albondigas met sinaasappelsaus

Afgelopen weekend kregen we onverwacht bezoek van onze buurman Paco. “De eerste sinaasappelen van dit seizoen zijn rijp”. Dus als we zin hadden, konden we af en toe gerust wat fruit plukken. Nu weet ik sinds we hier in Spanje wonen dat er niets beter smaakt dan een lekkere sappige sinaasappel die direct van de boom gegeten wordt. Ik heb het me dus ook geen tweede keer laten vertellen en ben meteen opzoek gegaan naar de rest van de ingrediënten die ik voor het volgende gerechtje nodig had. Albondigas met tomatensaus kent natuurlijk iedere Spanjeliefhebber. En die zijn echt super lekker! Maar met een saus waarin sinaasappelsap verwerkt is smaken ze minstens zo lekker. Jullie zouden ze echt eens moeten proberen. Bijvoorbeeld als een tapa die je serveert met wat vers stokbrood om in de saus te dopen. Maar de gehaktballetjes smaken ook prima met rijst of bij een frisse salade. Wens jullie veel kookplezier en natuurlijk ¡buen aproveche!...smakelijk!!


Wat heb je nodig voor de gehaktballetjes: een halve kilo kalfs- en varkensgehakt, 2 teentjes knoflook fijngehakt, 1 bosje peterselie fijngehakt, 2 sneetjes brood, een beetje melk, zout en peper naar smaak.

En wat voor de saus:1 geperste sinaasappel,  2 geperste mandarijnen, 2 wortelen, een halve ui fijngehakt, 1 gedroogde rode puntpaprika, zout en peper naar smaak en 1 klein kopje groentebouillon.

De bereiding:
Meng in een kom het gehakt, de look, peterselie, een ei, het in de melk gedrenkte brood, zout en versgemalen peper, en dek alles af met plasticfolie. Zet het mengsel een paar uur in de koelkast. Doe een beetje olie in een pan, en fruit hierin de fijngehakte ui, de fijn gesneden wortelen en de gedroogde puntpaprika. Strooi er wat zout over en laat alles gaar worden. Voeg de groentebouillon toe en laat het geheel een paar minuten pruttelen. Vorm de gehaktballetjes, haal ze door de bloem en bak ze om en om in de hete olie tot ze lekker bruin zijn. 

Haal de paprika uit de pan en verwijder het zacht geworden vruchtvlees. Doe dit weer bij de overige groenten en pureer alles samen in een keukenmachine. Voeg het sap van de sinaasappel en mandarijntjes toe, en roer alles nog eens goed door. Nu mogen de gehaktballetjes erbij. Kook nog een minuut of tien op een laag vuurtje, totdat de saus iets meer gebonden is, en haal daarna de pan van het vuur. Strooi er als garnering nog een beetje verse peterselie over. 

Wanneer je een sausje met íets meer pit wilt is het ook lekker om tijdens de laatste tien minuten wat fijn geraspte schil van de sinaasappel toe te voegen. Koop ze dan wel onbespoten!

woensdag 3 december 2014

Het beste en gezondste klimaat van Europa

Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie hebben we aan de Costa Blanca het beste en gezondste klimaat van Europa. Een gemiddelde van zeventien graden in januari is natuurlijk geweldig. En gedurende de rest van de winter kunnen de temperaturen tijdens de dag makkelijk oplopen tot een graad of twintig. De biologische winter duurt hier eigenlijk maar een maand of drie. Met de bloei van de amandelbomen start daarna de lente. Dit is een van de mooiste periodes van het jaar om de in het achterland gelegen Jalonvallei te bezoeken. Aan het eind van de maand februari en het begin van maart, kleurt heel de vallei rose en wit. Het is prachtig om te zien! Er zijn routes uitgestippeld  die je door, en langs de heerlijk geurende boomgaarden leiden. Het enige wat je hoeft te doen is genieten van al het moois dat de natuur je te bieden heeft! Eind september vindt in dezelfde vallei de druivenoogst plaats. Vanuit de plantages komen de boeren dan met hun volgeladen tractoren naar de coöperativa van Jalón om daar hun wijn te laten maken. Het productieproces mag je helaas niet volgen. Maar in de bodega ernaast kun je de wijn wel proeven en kopen. De bekendste wijn uit de streek is de Moscatel. Vaak krijg je in de restaurants in de omgeving van Jalon na je maaltijd een klein glaasje van deze  lekkere zoete dessertwijn als digestief aangeboden. Ook de olijfolie en dressings voor salades die ze hier verkopen zijn heerlijk! Wanneer je de vallei uitrijdt kleurt de omgeving oranje en geel. Hier verandert het landschap met druivenranken in gaarden vol sinaasappel- en citroenbomen. Deze worden geoogst in april en oktober. De Jalonvallei, die ook wel bekend is als de Vall de Pop bevindt zich op een kwartiertje rijden vanaf de kust. In het gebied zijn nog tal van authentieke Moorse dorpen te vinden zoals Jalon, Parcent, Alcalali en Lliber. En dit is nog maar een klein deel van het schitterende achterland van de Costa Blanca!


dinsdag 2 december 2014

Inwoners van Spanje zijn echte gokkers

Inwoners van Spanje zijn echte gokkers. Het zit hen in het bloed! Het aanschaffen van een lot behoort dan ook bijna tot hun dagelijkse bezigheden. Men beweert zelfs dat er hier meer geld uitgegeven wordt aan loterijen dan aan het afsluiten van een verzekering. Gedurende de maand december komen zelfs wij er niet meer onderuit. Want zowat iedere dag loop je op de hoek van de straat, bij de supermarkt of in de bar wel iemand tegen het lijf die loten verkoopt. Ook in de speciale gokkantoren staan mensen alweer in de rij om hun favoriete lot voor de kerstloterij te bemachtigen. Rond deze feestdag vinden namelijk de belangrijkste trekkingen van het jaar plaats. Iedereen kijkt er altijd reikhalzend naar uit, en hoopt op dat kleine beetje geluk om met een flink kapitaal het nieuwe jaar in te gaan. Men kan haast aan niets anders meer denken! El Gordo luidt op 22 december de feestdagen in. Deze trekking wordt elk jaar live uitgezonden op de televisie. De leerlingen van de San Ildefonso school in Madrid lezen de winnende nummers voor. En op 6 januari, de dag van het kinderfeest "Drie Koningen" is er dan El Niño. Een lot voor deze loterij kost zo'n 200 euro, maar wordt meestal door een vriendengroep, collega's of familie samen gekocht. Als hoofdprijs gaan er gigantische bedragen de deur uit. Ook deze keer dromen weer veel mensen ervan hét winnende lot in handen te krijgen. Want niet geschoten is sowieso al mis! 



zondag 30 november 2014

Een chupito na de maaltijd

In veel bars en restaurants in Spanje krijg je na je maaltijd een chupito aangeboden. Deze pittige drankjes met een alcoholpercentage van meer dan 40 procent zijn er in veel kleuren en smaken. Vaak worden ze ook nog thuis gebrouwen. De basis is Orujo, een destillaat dat gemaakt wordt van de uitgeperste schillen en steeltjes van de druiven die overblijven na het maken van wijn. Het is een drank die oorspronkelijk afkomstig is uit het noorden van het land. Vooral in Galicië wordt Orujo veel gedronken. Hier worden dan nog verse kruiden zoals anijs, tijm, salie of rozemarijn aan toegevoegd. Volgens de Spanjaarden is een chupito een niet te missen onderdeel van de maaltijd, en erg goed voor je spijsvertering. Eén heel klein glaasje gaat er dan ook altijd wel in!! 

                                  foto©llinguallambiona

zaterdag 29 november 2014

Het achterland van de Costa Brava

Ben je net als wij gek op mooie authentieke Spaanse dorpjes? Dan kan ik jullie aanraden om Peratallada in het achterland van de Costa Brava eens te bezoeken. Het middeleeuwse dorp dat gebouwd is op de rotsen, is ontstaan in de tiende eeuw na Christus, nadat er eerst een kasteel was neergezet. Het mooi geconserveerde centrum heeft typische smalle kronkelende straatjes, arcades en pleintjes waar je heerlijk doorheen kunt wandelen. De meeste huizen in het dorp stammen uit de twaalfde tot veertiende eeuw. Daardoor waan je je hier echt in een andere tijd. Naast alle historische bezienswaardigheden staat Peratallada bekend om z'n groot aantal restaurants waar je prima kunt eten. Een daarvan is Candelaria. Een superleuk adres met een unieke inrichting waar je zeker eens binnen moet gaan. Ook de delicatessenwinkel El Rebost de l’Ampordanet is een bezoekje waard. Je vindt er overheerlijke streekproducten zoals worsten, kazen en wijnen. Wanneer je het plaatsje tijdens de zomermaanden bezoekt geven de vele bloeiende klimplanten die de gevels sieren je wandeling nog nét iets extra's. 


donderdag 27 november 2014

Trucha a la Navarra...

Mijn recept komt deze keer uit Navarra, de regio in het noorden van Spanje waar volgens veel vliegvissers de lekkerste forellen gevangen worden. Dit houdt verband met het zuurstofrijke en heldere water dat vanuit de uitlopers van de Pyreneeën de rivieren en beken binnenstroomt. Trucha a la Navarra is dan ook een van de specialiteiten van deze streek. Het is een heel eenvoudig recept waarbij de vis gevuld, en omwikkeld wordt met Serranoham. Het recept is waarschijnlijk ontstaan in de tijd dat olijfolie nog een luxe artikel was dat veel mensen zich niet konden permitteren. Daarom werd de vis gebakken in het vet van het daarvoor uitgebakken spek. Zo ontdekte men dat de smaken van de forel en het spek heel goed samengingen. Je herkent de vis aan z'n glanzende, bijna zilverkleurige huid met zwarte stippen.


Wat heb je nodig: Een paar verse forellen. (Vraag aan de visboer of hij deze voor je schoonmaakt, en de graat er uit wil halen). Een plak of acht dun gesneden Serranoham, 2 tenen fijngehakte look, 1 ons gerookt spek in kleine blokjes gesneden, enkele takjes verse dille om de vis mee op te vullen, een flinke scheut olijfolie, een beetje vers gehakte peterselie en zout en peper naar smaak.

Was de forellen en dep ze goed droog met keukenpapier. Wrijf de binnenkant in met een beetje peper en zout. Vul elke buik met een plakje Serranoham en leg daar bovenop een paar takjes verse dille. Maak de vis dicht met een cocktailprikker zodat hij tijdens het bakken niet opengaat. Haal ze even door de bloem. Bak de spekjes uit in de olijfolie en voeg later de look toe. Fruit zachtjes tot deze glazig ziet. Schep dan spek en look weer uit de pan en leg de vis erin. Bak deze even een paar minuten om en om. Verwarm ondertussen de oven voor op 180 graden. Haal de forel uit de pan, wikkel deze in de resterende ham en leg ze in een ovenschaal. Giet er wat het braadvocht over zodat de vis niet uitdroogt. Zet de schaal 15 minuten in de oven tot de vis gaar, en de ham knapperig is. Bestrooi de vis voor het opdienen met wat verse peterselie en giet er eventueel nog enkele eetlepels van het braadvocht overheen. De vis smaakt heerlijk met gekookte- en gebakken krielaardappeltjes of met rijst.  Eet smakelijk...¡que aproveche!

Foto ©CanalRusia

woensdag 26 november 2014

Dol op gedroogde Spaanse ham

In Spanje zijn ze altijd al dol op gedroogde ham. Maar zodra de kerstperiode arriveert kom je de varkensbout werkelijk overal tegen. Slagerijen, buurtwinkels en supermarkten hangen ineens vol met deze lekkere Spaanse specialiteit. Ze zijn er in allerlei soorten en maten, en van diverse kwaliteit. De mensen keuren, proeven en overleggen, alvorens ze tot de koop van hun favoriete gedroogde varkensbil overgaan. Dan wordt de ham in een katoenen zak verpakt zodat hij geen kans krijgt om uit te drogen, en om latere schimmelvorming van de delicate aangesneden vleeswaar tegen te gaan. Voor het gemak koopt men er soms ook nog een houten standaard en een speciaal mes bij, waardoor de bout meer houvast heeft en flinterdun gesneden kan worden. Want ook dat vereist een bijzondere vaardigheid, en is beslist niet zo gemakkelijk als het lijkt.


Er zijn verschillende soorten hammen die zich onderscheiden door hun structuur, aroma en smaak. De Serranoham komt van witte varkentjes die vaak binnen leven en groot worden gebracht met onder andere graan. Maar voor de meer exclusieve “Jamón Iberico Bellota”, is het zwarte Iberische varken nodig, die zich vooral voedt met eikels van de steeneik. Deze raszuivere Spaanse varkens met hun zwarte hoeven leven in kleine groepjes, vrij en blij in de natuur. Hun favoriete dagelijkse bezigheid bestaat uit het scharrelen in de grond, het eten van eikels, grassen en andere kruiden die ze tegenkomen op hun pad. Met als eindresultaat een tongstrelende ham van donkerrood vlees met een verfijnde nootachtige smaak.

Nadat ze gepekeld zijn worden de hammen in speciaal geventileerde droogzolders opgehangen om te drogen. De Serranoham is binnen twee jaar klaar om gegeten te worden, maar de “Belotta” heeft iets meer tijd nodig. Tijdens het drogen verliest de ham bijna al z'n vet, en zodoende de helft van het gewicht. Vandaar dat je onder een ham in een winkel of bar bijna altijd een soort parapluutje ziet hangen. Zo wordt namelijk het vocht opgevangen.

De ham is geweldig lekker met een stuk knapperig stokbrood en een flinke scheut goede olijfolie. Drink er een goed glas Spaanse rode wijn bij...en genieten maar!!!

dinsdag 25 november 2014

De schoonheid van Ronda

Na Granada en Sevilla is Ronda een van de meest bezochte plaatsen in de regio Andalusië. De witte stad op een steile rots hoog boven het dal van de Rio Guadalevin, werd opgericht in de negende eeuw voor Christus. Vanwege zijn spectaculaire, bijna onneembare ligging, was het een van de laatste Moorse vestingwerken, die in 1485 uiteindelijk toch door de Christenen werd veroverd. Iedereen kent vast wel de Puente Nuevo. De beroemdste en meest gefotografeerde bezienswaardigheid van de stad. Dit meesterwerk over de honderd meter diepe kloof El Tajo, werd in iets meer dan veertig jaar gebouwd. Hij verbindt het historische centrum met z'n prachtige en veelzijdige architectuur, en het nieuwere stadsdeel waar winkels, restaurants en gezellige tapasbars te vinden zijn. De Moorse invloeden van de vroegere bewoners zijn nog overal terug te zien. Je kunt heerlijk ronddwalen door de smalle stratenen over pleinen, en komt altijd tijd tekort. Er zijn legio gebouwen met een grote architectonische- en culturele waarde te ontdekken. Bezoek bijvoorbeeld de best bewaarde Arabische baden van Spanje die dateren uit de dertiende eeuw, of het gemeentelijk museum dat is ondergebracht in het Palacio de Mondragón. Naast de rijke geschiedenis over Ronda herbergt dit enkele mooie patio's, en een tuin waar je kunt genieten van een schitterend uitzicht over het omliggende landschap. Ook het modernistische Paleis Casa de San Juan Bosco heeft een binnenplaats die rijkelijk versierd is met Moorse tegels. Behalve deze monumenten zijn er verschillende musea die je vertellen over de geschiedenis van de streek, de struikrovers, de heerlijke wijn of de bouw van de Puente Nuevo, het symbool van de stad. En zo zou ik nog wel even door kunnen gaan...er is nog zoveel meer. Misschien een goed idee om Ronda zelf eens te komen verkennen, en je te laten verrassen door de schoonheid van de stad.


zondag 23 november 2014

Het treinstation van Canfranc

Het station van Canfranc in de provincie Huesca werd gebouwd als onderdeel van een groot project. Door middel van een spoortunnel wilde men een nieuwe grensovergang door de Pyreneeën creëren. Zo zouden Frankrijk en Spanje met elkaar verbonden worden voor het internationaal vervoer van goederen en passagiers. Nadat in 1915 de eerste steen was gelegd, duurde het echter nog meer dan tien jaar eer het bijna vorstelijke, in modernistische stijl gebouwde station werd geopend. Na een vertraging door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog, werd het in1928 ingehuldigd door koning Alfonso XII van Spanje. Het prachtige gebouw was met z'n 240 meter lengte, na het Hauptbahnhof in Leipzig, het grootste station van Europa. Door het constante personen- en goederenvervoer beleefde Canfranc in de dertiger jaren een gouden tijd. Maar helaas kwam daar een eind aan toen de Spaanse Burgeroorlog, en daarna ook de Tweede Wereldoorlog uitbraken. De internationale activiteiten werden in 1949 weer hervat. Toch kwam het station nooit meer op het niveau van de beginjaren van de spoorlijn. Wanneer dan later in 1979 in Frankrijk ook nog een trein van een spoorbrug stort, en de verantwoordelijke regering weigert om de schade te herstellen is dit het einde van het internationale transport. De grensovergang wordt gesloten, en Canfranc is vanaf dat moment het eindstation. Daardoor vermindert het treinverkeer en raakt de lijn in verval. Er wordt al jarenlang gediscussieerd wat er met het schitterende gebouw moet gebeuren. Maar door geldgebrek worden de plannen elke keer weer afgeblazen. In 2013 is door de regionale regering van Aragón beloofd het gebouw in ere te herstellen. We wachten het af...want dat zou geweldig zijn!! Het station werd door de regering van Aragón in 2002 tot historisch-artistiek monument verklaard.


zaterdag 22 november 2014

Téteria Carmen del Campillo bij Crevillente

Goedemorgen...Buenos dias. Alweer zaterdag...wat vliegt de week altijd voorbij!! Hadden jullie al plannen voor het weekend? Anders heb ik nog een leuke tip voor een rustig en gezellig avondje uit. Woon je in de buurt van Alicante, of ben je er een tijdje om te genieten van een heerlijke vakantie?   Dan moet je deze plek echt eens gaan bezoeken...het is zo de moeite waard. Een paar weken geleden ontdekten we in de bergen bij Crevillente de Téteria Carmen del Campillo. Het bleek bijna een magische plek. Zodra je er de poort binnengaat waan je je in een andere wereld, en beleef je een andere cultuur. Het Arabische huis, de groene en mooi verzorgde tuin, de patio's...alle ruimtes verbergen sfeervolle zithoeken vol kleine, vaak kleurrijke details. Overal kussens, kaarslicht en zachte muziek. Het is een super plek om samen met vrienden eens even lekker te ontspannen, en te genieten van een verse kruidenthee en heerlijke honingzoete Marokkaanse koekjes. Je vindt hier echt een perfecte combi voor een relaxte avond. De theetuin gaat om vier uur 's middags open. 


vrijdag 21 november 2014

De "Barranco de Poqueira" in Andalusië

In de regio Andalusië in het zuiden van Spanje ligt Las Alpujarras, een schitterende streek die herkenbaar is aan de ruige bergen en diepe kloven waar kleine authentieke dorpen trapsgewijs tegenaan zijn gebouwd. Dat de witgekalkte dorpjes een Moorse oorsprong hebben kun je zien aan de huizen met platte daken en typische schoorsteenkappen, en de smalle, soms overdekte straatjes waardoor waterkanalen lopen. Het meest bekende en laagst gelegen plaatsje in de "Barranco de Poqueira" is Pampaneira. Hier vind je eeuwenoude ambachten zoals het weven van tapijten van katoen, de jarapas, en het typisch geglazuurde blauw-groene aardewerk. Bovendien zijn er heerlijke streekproducten zoals honing, gedroogde vijgen en wijn te koop. Ook de fonteinen verdienen een speciale vermelding, want sommige bezitten medicinaal mineraalwater. Op het marktplein, waar de kerk staat, vind je enkele gezellige bars en restaurantjes waar je de lekkerste streekgerechten, zoals het typische Andalusische "Patatas a lo pobre", stevige soepen, Migas, gedroogde ham, kaas- en worstsoorten kunt eten. De pittoreske dorpjes staan allemaal op de monumentenlijst van de UNESCO en zijn prima te bereiken vanuit het stadje Órgiva. De omgeving is tevens een fantastisch wandelgebied, en de dorpen maken dan ook deel uit van de route GR-240 en GR-7. 


donderdag 20 november 2014

Parque Natural Sierra de Cebollera

Op de grens van de provincie Soria in de regio Rioja, zo'n vijftig kilometer van de stad Logroño, ligt het Parque Natural Sierra de Cebollera. Wandelen is hier het hele jaar door dé ideale activiteit. Het park heeft maar liefst acht bewegwijzerde paden met een totale lengte van zo'n zeventig kilometer. In de uitgestrekte natuurlijke bossen van wilde dennen, beuken en eiken leven veel zoogdieren en roofvogels. In de rivieren zwemmen otters, en de muskusratten van de Pyreneeën. Een prachtige omgeving die je moet ontdekken!! Het bezoekerscentrum van het natuurpark in Villoslada de Cameros geeft je als gast alle nodige informatie over de bezienswaardigheden en activiteiten in het park door middel van audiovisuele presentaties, rondleidingen en een permanente tentoonstelling.

                                    ©RiojaTurismo

woensdag 19 november 2014

Het meest typische handwerk van Granada

Wanneer je in Granada bent en een kenmerkend souvenir zoekt om mee naar huis te nemen, kijk dan eens in een van de kunst- en nijverheidswinkels in het centrum van de stad. Verbaas je niet als je daar veel artikelen tegenkomt op basis van hout. Doosjes, tegels, meubels en allerlei gebruiksvoorwerpen waarin handmatig prachtige decoratieve figuren verwerkt zijn met behulp van verschillende soorten hout, stukjes runderbot, parelmoer, brons of zilver. Deze kunstvorm heet “la Taracea”, en is al sinds de introductie door de Moren in de veertiende- en vijftiende eeuw, het meest typische handwerk van Granada. De ambachtslieden die al dit moois maken putten hun inspiratie vooral uit de decoratie op de muren en de plafonds van het eeuwenoude Alhambra. De figuurtjes worden op een houten ondergrond geplakt. Daartussen worden dan weer de stukjes bot, brons of zilver gelegd, zodat een schitterend symmetrisch patroon ontstaat. Nadat alles mooi gepolijst is wordt het werk afgelakt om het mozaïek te beschermen. Een van de weinige winkels waar je de kunstenaars nog aan het werk kunt zien ligt in de buurt van het Alhambra in de Calle Real de la Alhambra op nummer 30, en heet Laguna Taracea. Hier wordt de kennis en liefde voor het vak al enkele eeuwen doorgegeven van vader op zoon. Je betaalt hier iets meer voor je aankoop, maar koopt dan ook een met de hand gemaakt product dat bestaat uit natuurlijke materialen. Helaas zijn er steeds minder mensen geïnteresseerd om dit prachtige, maar tijdrovende ambacht uit te voeren. 

                                     ©ladrondeaqua

maandag 17 november 2014

Een winterse schotel op z'n Spaans

Ondanks het zonnige weer en de lekkere temperaturen begin ik langzamerhand toch wel weer eens zin te krijgen in een lekkere stevige winterse schotel. Maar dan natuurlijk het liefst iets op z'n Spaans. De ingrediënten die je voor dit recept gebruikt zijn eenvoudig, gezond en voedzaam. Puchero Valenciano is eigenlijk niet meer dan een ouderwetse stoofpot met gigantische gehaktballen, die je in twee fasen geserveerd krijgt. Eerst lepel je de bouillon met veel vermicelli en de in kool verpakte gehaktbal naar binnen. En daarna krijg je nog eens alle groenten, het vlees en de aardappelen op je bord. Een enorme maaltijd...maar o zo lekker tijdens de koude herfst- en winterperiode. Zoals de meeste Spaanse stoofpotten bevat ook deze wat lokale typische worstjes en groenten. 't Is weer eens wat anders dan een Hollandse erwtensoep of Gentse waterzooi. 


Voor de stoofpot heb je het volgende nodig:
1 kleine kip, 2 grote gehaktballen, 1 mergpijp, 150 gram rundvlees in stukjes, 1 gekruid saucijsje, een   bloedworstje, 1 sucadelapje. 330 gram kikkererwten die je 1 nacht van te voren laten weken in water, saffraan, 1 stengel bleekselderij, 1 stengel kardoen, 1 zoete aardappel, 1 witte raap, 1 pastinaak, 3 aardappelen, 3 wortelen, 1 prei, 5 snijbonen en ¼ witte kool. 

Voor de gehakballen: 
2 eieren, 150 gram mager rundergehakt, 150 gram varkensgehakt, worst van een gekruide saucijs, 200 gram broodkruimels, 1 eetlepel vers gehakte peterselie, 50 gram fijngehakte pijnboompitten, 1/2 theelepel kaneelpoeder, 10 milliliter vers geperste citroensap en zout en peper naar smaak. Een paar groene koolbladeren voor het inpakken van de gehaktballen. 

Meng het vlees, de peterselie, kaneel, eieren en pijnboompitten. Doe er zout en peper naar smaak bij en meng alles goed door elkaar. Strooi de paneermeel erbij en mix alle ingrediënten totdat er een compacte massa ontstaat. Voeg wat citroensap toe en kneed alles nogmaals door elkaar. Verdeel het gehakt in twee gelijke delen en vul daar de koolbladeren mee. Steek vast met een houten prikker. 
Je kunt de ballen ook een dag van te voren maken. Dat bespaart je wat tijd. 

De stoofpot op zich is heel eenvoudig te bereiden. Maak alle groenten schoon, schil ze wanneer nodig en doe alles samen met het vlees en de gehaktballen in een pan. Behalve de wortels, aardappelen, snijbonen en het bloedworstje. Omdat deze snel gaar zijn mogen die er pas later bij. Bedek alles met flink wat water en breng langzaam aan de kook. Laat het gedurende anderhalf uur wat pruttelen. Wanneer er schuim aan de oppervlakte komt drijven schep je dit er elke keer af. Als  laatste mogen de rest van de ingrediënten erbij. Daarna laat je alles nog eens negentig minuten sudderen. 

Zodra de stoofpot klaar is geniet je eerst van een kom soep van de gekookte bouillon waarin je wat vermicelli gedaan hebt. Serveer daar ook de in kool verpakte gehaktbal in. Daarna leg je alle warme groenten op een schaal, en pak je van alles wat op je bord. En smullen maar. Je zal het met me eens zijn...het smaakt ongelooflijk lekker!!! 

zaterdag 15 november 2014

De bijzondere eigenschappen van kurk

De kurkeik, een boom die groeit in het Middellandse-Zeegebied, is erg gewild vanwege zijn bijzondere eigenschappen. Zijn schil bestaat uit een massa dode elastische cellen die doordrenkt zijn met een vettige stof. Kurk is licht, veerkrachtig en brandvertragend, en is nagenoeg ondoordringbaar voor water en gassen. Dit is een natuurlijk afweermechanisme, omdat er in de mediterrane gebieden regelmatig bosbranden voorkomen. Wij kennen het product eigenlijk voornamelijk als afsluitmiddel van een fles wijn of champagne.


Het begon allemaal in Frankrijk in de tweede helft van de zeventiende eeuw, toen een monnik, genaamd Perignon, in de gaten kreeg dat kurk isolerend werkte. Daarom besloot hij om het eens uit te proberen als vergrendeling van een fles. Het resultaat was verbluffend. Nu konden de flessen met vloeistof voor lange tijd worden opgeslagen of getransporteerd en het product wat erin zat verloor ook nog eens niets van zijn kwaliteit. Dit was het begin van een nieuwe industrie die direct verband hield met de wijnproductie.

De schil van de kurkeik wordt voor het eerst geoogst wanneer de boom minimaal vijfendertig jaar oud is. Daarna groeit de schors in negen of twaalf jaar weer aan. Het oogsten vindt altijd plaats in de maanden juli en augustus, want dan is de kurk het makkelijkst te verwijderen en bestaat er de minste kans op het beschadigen van de boom. Na vijftig of zestig jaar levert de eik de beste kurk.

In Spanje vindt de kurkproductie, en verwerking voornamelijk plaats in het zuidwesten, het westen, Andalusië en Extremadura. Maar op kleinere schaal ook in het natuurpark Sierra de Espadán in de regio Valencia. Zo'n zesduizend hectare van dit gebied is begroeid met kurkeiken.  

vrijdag 14 november 2014

De barokke stad Lorca

De stad Lorca in het zuidoosten van Spanje ligt aan de voet van een imposant kasteel aan de rivier de Guadalentín. De nabijheid van water en de mogelijkheid tot schuilen in de rotsen, maakten de omgeving al sinds de prehistorie een gewilde locatie om te leven. Tevens was de stad in de eeuwen voor Christus een belangrijke halte op de historische handelsweg "Via Heraclea". Een Romeinse mijlpaal op de Plaza San Vicente is daar een mooi bewijs van. Ook duiden de vele archeologische opgravingen op de vroegere aanwezigheid van een grote verscheidenheid aan culturen. Helaas werd Lorca in de zeventiende eeuw grotendeels verwoest door een aardbeving. De wederopbouw die daarop volgde vond plaats in een voor die tijd gebruikelijke bouwwijze. Dat verklaard het ruime aantal monumenten in barokke stijl, die je bijvoorbeeld kunt vinden op de Plaza de España en de Plaza Mayor in het historisch centrum van de stad. In 2011 kreeg Lorca nogmaals een aardbeving te verwerken. Nog altijd zie je her en der werkzaamheden om alles zo goed mogelijk te herstellen. Om nu precies te weten wat je allemaal kunt bezoeken loop je het best even binnen bij het Centro de Visitantes in het oude klooster La Merced. Hier vind je alle informatie over het rijke culturele erfgoed van Lorca. Zo heb je meteen voldoende inspiratie om de stad te gaan ontdekken!

                                       ©LorcaRenace
De heilige week voor Pasen is een prachtige tijd om Lorca te bezoeken. Want naast alle traditionele religieuze optochten worden er hier dan ook parades gehouden met praalwagens en paarden, die het Oude Testament en alle personages die erin voorkomen uitbeelden. Het is een ongelofelijk spektakel, dat uitgeroepen is tot Festival van International Toeristisch belang. Het wordt wel aangeraden vooraf via internet kaarten te bestellen, zodat je verzekerd bent van een zitplaats! 

donderdag 13 november 2014

El Corral de Comedias de Almagro

De Plaza Mayor van het dorp Almagro werd aangelegd in 1372 en bestaat uit op bogen gebouwde, gesloten galerijen. Dit is op zich al heel bijzonder. Vooral omdat de architectuur enorm afwijkt van alle andere Castiliaanse pleinen uit die tijd. Maar de facade van dit plein verbergt nog meer. Achter een van de robuuste poorten ligt namelijk het enige nog bestaande en actieve zeventiende-eeuwse openluchttheater van Europa. Het werd begin zeventiende gebouwd op aanvraag van Leonardo de Oviedo, een priester uit het dorp, die een fortuin spendeerde om de constructie te realiseren. Langs de wanden van een kleine patio liet hij op een zuilengang twee verdiepingen plaatsen. Dit waren de ruimtes voor de rijke toeschouwers van de komedie. De lage sociale klasse moest het doen met een staanplaats op het binnenplein. Mannen en vrouwen mochten in die tijd de bijna dagelijkse voorstellingen alleen gescheiden bezoeken, en kinderen werden al helemaal niet toegelaten. Strengere regelgevingen tijdens de achttiende eeuw zorgden ervoor dat deze theaters werden verboden. Enkele van hen werden getransformeerd in Italiaanse theaters, maar de meeste werden geleidelijk aan afgebroken. Gelukkig werd El Corral de Comedias de Almagro tijdens renovatiewerkzaamheden in 1954 opnieuw ontdekt. De gemeente kocht het, en restaureerde waar nodig was. Sindsdien vindt op deze plek jaarlijks het Internationale Festival van Klassiek Theater plaats. Het goed bewaard gebleven juweeltje werd op 4 maart 1955 uitgeroepen tot Nationaal Monument.


dinsdag 11 november 2014

La ruta del Rio Borosa

La ruta del Rio Borosa is misschien wel een van de meest bewandelde routes van het natuurpark Sierra de Cazorla in de provincie Jaén. Tijdens de wandeling volg je de loop van de snelstromende rivier Borosa, een zijtak van de Guadalquivir. Deze laatste ontspringt in het park en vindt via verschillende provincies van Andalusië z'n weg naar de Golf van Cadiz. De pracht van de natuur, de weelderige plantengroei, en het door het water uitgesleten kalkstenen berglandschap zijn spectaculair, en bijna een must voor de wandelliefhebber. Tussen de begroeiing van eiken, taxus en hulst loop je met een beetje geluk een steenbok, moeflon of een hert tegen het lijf. Maar er leven ook reigers, meerkoeten, wilde eenden en ijsvogels. Het wordt aangeraden de route in het voor- of najaar te bewandelen, omdat het tijdens de zomermaanden vaak erg heet kan zijn. De wandeling begint vlakbij het bezoekerscentrum Centro de Interpretación de la Torre del Vinagre aan de A-319 bij Cazorla. Hier kan je tevens wat educatieve informatie krijgen over het gebied. Wanneer je de hele wandeling wilt doen begin je er wel het beste vroeg aan. De route neemt heen en terug namelijk meer dan twintig kilometer in beslag, en dat kost je toch al snel 8 uur. Het enige nadeel is dat het er soms druk kan zijn. Maar hopelijk laat je je hierdoor niet weerhouden om dit prachtige stuk natuur te ontdekken! 

                                        foto ©Mukali